پلک ها را بست / و در دور دست تبعید / حتی برای خاطره / دیگر نفسی بر نیامد

با آسمانی از سرب / با چمدانی آماده / و دلی / کنده از نسیم کوچه های اقاقی

بوی تو را ندارد باغ / که از کرانهء دلواپسی / بسوی آفتاب من سر می کشی / و در شعاع خستهء از تکرار

بوی تو را باغ ندارد / آب ات داده ام / کنار پنجره ات نهاده ام / و در انتظاری امیدوار

خود را در آوازهای تو یافتم / همچون شفابقی که کنار دریا بروید / همچون نسیمی که از جانب صحرا بوزد / همچون دعائی که ناگهانه مستحاب شود

کعبه را آب گرفت / سنگ هائی از شیطان بر حانم خورد / و در اندیشه بی پیرم / پدرم تیغ کشید

روان بر آب های بی حوصله / فرو خفته درزمزمه ای جاری / من این تصویر را به خواب ندیده بودنم / برف می بارید

با سفینهٔ باد،بر تختِ برگ‌ریزان،در لحظهٔ فروریزی،با آرزویی بی‌معنادر پشتِ لبخندی ناگهانی،یا طلوعِ خورشیدیدر کهکشانِ نومیدی. / چشمه می‌جوشد و در خود خاموش می‌شود؛آهنگی کیهانی به سکوت تن می‌سپارد،و از دهانهٔ گل‌هایِ سرخپرنده‌ای رنگینبه سویِ آسمانِ مهربانیپر می‌کشد. / اسبی از کوچه‌هایِ آشنا می‌گذرد؛…

پوچ شکوهمند / خالی پر معنا / سکوت گمشده در آواز / به شادکامی لحظه ای که می ایستی

تو را با مهربانی حتی / آن هم خفته در زیر شمدی خنک / که تابستان را به بهار می دوزد / و از هر روزنی گلی می رویاند

بر تخت برگ ریزان / در لحطهء فروریزی / تنها آرزوئی بی معنا / در پشت لبخندی ناگهانه

زیستنی در دَمدَمه‌هاست؛بخیه‌زدنی بر جوانیِ دیررسو فروشدنی تا آسمانی غدّارکه از سوراخِ سوزن تماشاآتشفشان می‌آوَرَد،و در چشم‌اندازشپاییز تن به زمستان می‌سپاردو برای بازیگوشی‌هابرف را می‌آفریند. / مرا ببینید که از خط می‌گذرمو یک‌سرهبه اعماقِ صراط هبوط می‌کنم،و در ترنّمِ چهار فصلتن به محاکات می‌سپارم…

گاه به طراری و گاه شوخ طبعی / گاه در مناعت و گاه در التماس / گاه در تمنا و گاه در بیزاری... / و سزاوارتر از من کیست

که آسمان را به زمین / آرامش را به درد / و غرور را به گدائی می فروشم و خود / همچنان بر درختی استوار

نسیم خشکم می کند / و آفتاب / گرما را / سوزن سوزن

---------- / چه فایده که فردا خواهد آمد / چه فایده که موج ها تمامی ندارند / چه فایده که از پس هر برف

وهمی خاموش شایددر خمره‌ای دربستهرقصان بر اوقیانوس. / نامه‌ای شایددر بطریِ خالیِ شرابیکه بر ساحلِ بی‌عابرتن به آفتاب سپرده‌ست. / پستچیِ جوانی شایدبا کیسهٔ ناگشودهٔ نامه‌هاکه دیگر در نمی‌زند. / هیجانِ لحظه‌ای شایدکه با انتظاری فروخوردهدر می‌گشاییو هیچ‌کس آن‌سو نایستاده.

پاورچین می گذرد / گلچین خاطره های پیر / در آغوش دست های بی قرار عقربه ها / که دور و نزدیک

از کورسوی انتطارهای نامحتمل / از تردید وهمناک آرزوهای گمشده / تو را صدا کرده ام / ای نیامدهء چهره سوخته

و من / نمی خواهم حتی حدس بزنم / برفی سنگین می بارد / ستاره همانجا است

این شعر از همان بیت نخست خود، ما را وارد جهانی می‌کند که در آن مرز میان «درون» و «بیرون» از میان رفته است. شاعر در دل تجربهٔ زیستهٔ خویش، طبیعت را نه به‌عنوان منظره‌ای جدا، بلکه به‌مثابه امتداد وجود خود می‌بیند. «آفتابی که بر شقیقه می‌روید» نه تصویری صرفاً زیباشناختی است و نه توصیفی از صبح؛ این آ…

(نگاهی تفسیری دربارهء شعر «انتظار») / بخش اول / شعر «انتظار»، اثر اخیر دکتر اسماعیل نوری علا، با رویکردی آغاز می‌شود که در آن جهان نه در مقام منظره‌ای بیرونی، بلکه در مقام فضایی هم‌بنیاد با آگاهی شکل می‌گیرد. شاعر از همان ابتدا خود را در میان «عناصر» قرار می‌دهد و موقعیت گفتار شاعرانه را از «مشاه…

(نگاهی تفسیری، در سه بخش، به شعر «انتظار») / توشتهء: هوشیار کاتب نسب / بخش اول / شعر «انتظار»، اثر اخیر دکتر اسماعیل نوری علا، با رویکردی آغاز می‌شود که در آن جهان نه در مقام منظره‌ای بیرونی، بلکه در مقام فضایی هم‌بنیاد با آگاهی شکل می‌گیرد. شاعر از همان ابتدا خود را در میان «عناصر» قرار می‌دهد و…

۱) طرح مسئله / شعر اخیر اسماعیل نوری علا با نام «انتظار» با مجموعه‌ای از واژهء «در…»ها آغاز می‌شود: «در آفتابی که بر شقیقه می‌روید»، «در سکوتی که موسیقی کیهانی را بر دوش‌ها می‌ریزد»، «در طمأنینهٔ دریاها»… این نحوِ تکرارشونده، یک قاب ادراکی می‌سازد که در آن، «منِ شاعر» از ابتدا در مرکز نیست؛ بلکه …

------------------------- / مرا هم‌ دلی بودپروازگر تا خیالاتِ بی‌پیر؛به صبحِ خرامان،به ساعاتِ شبگیر - نه؛این روزِ شب‌گونه رابا دلم الفتی نیست. / در اقلیمِ جانی از آتش،دلم شکلِ حسرت گرفته؛سرمگنبدِ ازدحامِ نفس‌ها،دو بازویمآهنگرِ آرزوها،و پاهایِ زخممرفیقِ خوشِ جاده‌هایِ خیالی. / نه؛ این رسمِ شایسته …

------------------------- / مرا هم‌ دلی بودپروازگر تا خیالاتِ بی ‌پیر؛به صبحِ خرامان،به ساعاتِ شبگیر - نه؛این روزِ شب‌گونه رابا دلم الفتی نیست. / در اقلیمِ جانی از آتش،دلم شکلِ حسرت گرفته؛سرمگنبدِ ازدحامِ نفس‌ها،دو بازویمآهنگرِ آرزوها،و پاهایِ زخممرفیقِ خوشِ جاده‌هایِ خیالی. / نه؛ این رسمِ شایسته…

------------------------------- / در آفتابی که بر شقیقه می روید / در سکوتی که موسیقی کیهانی را بر دوش ها می ریزد / در طمئنینهء دریاها

در هر آینه / می بینم ات / که پیر می شوی / چون گلوله ای برفی

و خود چون قطره جوهری بر کاغد جاری نشویم / چرا گورستان ها را ستاره باران نکنیم / تا هر ستاره عزیزی باشد / که براه کهکشات می رود

نه در غارها دیده ام اش / و در نه چاه ها / اما می دانم که در عکس ها نمی گنجد / و در برگریزان پائیزی

و در فرو نشستن فواره ها / دیدارت را در چهرهء آب تماشا کردم / همچون ماهی که بر سر سوزن تماشا بنشیند / همچون برگی که خود را به دست باد خزان بسپارد

و پس از آن / اشگ و گل و حیرتی که شلوغ اش می کنند / تو تن به آرامشی کهکشانی سپرده ای / در بساطی که به تو مربوط نیست

در این سراچهء شکستنی / بخوان ترانه از عمیق حاطرات گمشده / که در سرود هر قناری هزار رنگ بی پناه / حکایت منی که با ستاره حرف می زنم

--------------------- / رؤیائی واقعی تر از بیداری / در رقص شعله ها بر دیواری از خیال / در وزش نسیمی آینده از مشرق این اطاق

------------------------------------ / آیندهء همیشه غایب / یا گذشته ای که بر نمی گردد / یکی آمیخته به حسرت و یکی با انتظار

_______________________ / به باران بگو ببارد / بر تشنگی روح / بر لب های تف زدهء عشق

مردگان چرا میان واژه ها می لولند / از گوری به گوری / از خانه های کنده تا عمق خاک / از سوزنی که به سوی آسمان دهان گشوده

--------------------- / کوتاه بود / گم شده در هوا و در رؤیا / در ملیلهء ستارگان

اسماعیل نوری علا / https://isdmovement.com/Payam/2025/080725-Pause.htm / ___________________ / کاش قفلی و مکثی

رودخانه بی صدا می گذرد / و پرندگان ملول خاموشی گرفته اند / حس های لذت پذیر تسلیم بادند / و میان دست هایم

می درخشد روشن و خاموش... / می شکافد آسمان را با بلند نیزهء خنده / لحظه اس پوشیده در جولای پاینده / پادشاه فصل ها مرده است

بوسه طعم پیشین ندارددر غذا سم ریخته‌اندشکر، زهرِ هلال استچربی در رگ‌ها ماسیدهمیوه‌ها بی‌مزه‌اند / بهار نمی‌شکفدتابستان خفه استپاییز، دلهره ای خشکو یلدا؟میترا را در سنگ‌ها رها می کنیبی‌آنکه بدانیخواهد آمد یا نه / خاطره‌ها محو می‌شوندسفرها، ماجرایی گم‌گشته‌اندکه حکایت شان را ننوشته‌ای / شاید دریغی …

همچون ستاره ای پنهان در شب بارانی / یا خورشیدی در آن سوی زمین / یا فریادی در سرزمین ناشنوان / وا نهاده به درختان شوخ

شاد روزی... / کاری از اسماعیل نوری علا / https://isdmovement.com/Payam/2025/070525-Shad-ruzi.htm / _______________

و خدا را چگونه در ذهن میرنده ساختم و / به نیایش اش پرداختم و / دل یه این خوش کردم / که عاشق می میرد و

نه صبحِ روشنی به پیشِ رونه شامِ تیره‌ای، شکستنی... / کنارِ پنجره نشسته‌ایدر التهاب و انتظار / چنان ستاره‌ایکه کورسویِ شمع رابه خوش‌خیالیِ سپیدهوصله می‌زندو تار رابه پودِ شامِ تیره‌رنگمی‌تندو در سکونِ و خامشیدلِ تو رامثالِ موریانهمی‌جود / صدایِ کوچهخفته در شبِ بلند نه رهگذارِ خسته‌ایکه کوچه‌باغیِ …

مثل دیدن ده ها بهار / که بی ارادهء من سر زده اند و / بی ارادهء من تن به گرمای تابستان سپرده اند / آسمان را نیافریده ام

پوست / بجا نهاده و رفته / عطر / پراکنده و ناپیدا

و در ناتمامی ارتفاع خویش / می پژمرد / آنگاه ستاره ای رخشان سو سو زن / بر سه شهریار افسانه ای خسته

پیش از سفر / کاری از اسماعیل نوری علا / http://isdmovement.com/Payam/2025/060925-Pish-az-safar.htm / ----------------------

چرا باد ولوله گر یخ نمی زند / چرا ضربآهنگ قلب وا نمی دهد / چرا قطار می آید و می رود / و ایستگاه حتی نام اش واقعی نیست

با مژده آرامشی شیرین کام / که در آن تلواسه ای نمی لولد / با وعدهء تنهائی یک پرواز / که در آن سایهء ابری نیست

توفان / کاری از اسماعیل نوری علا / https://isdmovement.com/Payam/2025/060625-Toufaan.htm / ------------------

به قاعده گام می زند / بر تک یک پا / بر صحنهء نیمه روشن نمایش / از سیاه گودالی

وقتی که هیچ دقیقه ای بر نمی گردد / و هیچ وداعی به خوش آمدی دگردیسی ندارد / فراّر تر از زمان / کدام پدیده را

ترجمه / کاری از اسماعیل نوری علا / https://isdmovement.com/Payam/2025/052925-Translation.htm / --------------------------------

----------------- / زمین همچنان به دور خورشید می گردد / خدائی نیست که در این گردش دخالت کند / و دین کاران بی گذشت

پیراهن ها، کراوات ها، کفش ها / تلاش ها، دردها، بوسه ها، امیدها / سلام ها و بدرودها... / بستم و کشیدم اش

از پذیرش تاریکی / از خلیدن چرک و خون بر دست / از پیروزی تفنگ های ترانه خوان / از پروازهای کوتاهِ بی بال

گذار / کاری از اسماعیل نوری علا / http://isdmovement.com/Payam/2025/052025-Gozaar.htm / -------------------------

فرود آمدگی / آسماعیل نوری علا / http://isdmovement.com/Payam/2025/051825-Forudaamadegi.htm / -------------

در میدانی بی‌خورشیددر چنبر طناب‌های بی‌گناه / و در ظلمت کتاب های شریعتی / که بر خطوط خویش لعنت می کاشت / می گفتند نمی‌شود باد را به دار آویختیا آواز گنجشکی را

در میدانی بی‌خورشیددر چنبر طناب‌های بی‌گناه / و در ظلمت کتاب های شریعتی / که بر خطوط خویش لعنت می کاشت / گفتند نمی‌شود باد را به دار آویختیا آواز گنجشکی را

صدای کلیدهای بی اعتنادر سینه‌ء وصله‌پینه‌ می‌پیچد،در طپش نبض بی‌ملاحظه،در دم و بازدمی گیر کرده در درازنای بی‌آواز،در شبی که مشفقانه سرم را در دامان می‌گیردو رؤیاهایم را رنگ می زند / نگاه می کنم / به ردیف صفر و یک هاکه داستان‌ را با رشته‌ء تکرارشان می نویسند / به داستان عشق‌ها که می‌آیند و می‌روند…

آسان ترین و ناجوانمردانه ترین مجازات است / وقتی در پای چوبه ای سر از شرم خم کرده / چشم ها را می بندند / تا نفرین آسمان و زمین را نبینند

نشسته بر پلکان مزار حافظ / روبروی سروهای چمان / و بر پیشانی ات غزلی است / در ستایش سرودن و خوانش

با شعلهء آتشی در سینه / زمزمهء رودی در سر / چشمی چرخان به دور خورشیدی / که ناگهانه از خراسان بر می خیزد و

با شیطنت گلوله ای که از کنارت می گذرد / می شد غلطید و رفت / با جویبار سنگلاخ ها و خزه ها / من اما همه را

با مژده آرامشی شیرین کام / که در آن تلواسه ای نمی لولد / با وعدهء تنهائی یک پرواز / که در آن سایهء ابری نیست

که برف کوهسار به آفتاب / یا آن ستاره که از پیشانی آسمان می گذرد / و نمی داند که در کجا خواهد خفت / چنانم که آفتاب براهم می اندازد و

که در آن از تو زیباتر باشم / جامی از شراب ات برایم بریز / که در آن سرگیجه ای عاشقانه بچرخد / شعری برایم بخوان

چه اسماعیل رها شده از چاقو باشم / چه پیامی که هر بهار بر شاخهء درختان می شکفد / بی دارائی به دنیا آمدم / و هیچ ندارم که با خود ببرم

هیکل مردی / که از فراز پله تو را می پاید / و تو شکفته در میان لباسی از گل / سرود فاتحه می خوانی

با دندان ها که می ریزند و دیگر در نمی آیند / حتی با گنشکانی که دان شان می دهی / بی آنکه این یکی را از آن دیگری تمییز دهی / نه

سوداگران لحظه های فراموش / بیدار خفتگان شب های بی سحر / منتظرانی از یاد برندگان آینده / و آنکه طاس می اندازد

-------------------- / هزار و چارصد و چند است / اینکه هنوز در رگ هایم می لولد و / مژده می دهد که آینده در همین چند قدمی است

با آفتاب پریده / غوطه زده میان خمیازه / تکرار می شوم / در بی اعتنای آینهء بیدار

می سپارم اش به دست پستچی باد / نامه می نویسم بر موج ها / می سپارم اش به ماهیان ذکرخوان تشنه / نامه می نویسم بر برگ درخت

برای پرسشی که جلوه از رنگین کمان گرفته است / در آن هدیه چه بود / شایسته و بی انتها / که روز را در شب های قطبی جاودانه می کرد

که تیک تاک کنان و سلانه می رود / به سلام سنگریزه ها بی اعتنا ست / به آواز مرغی که در کناره اش آب می نوشد / به رفت و برگشت قایقی که با طناب تلو می خورد

در من تو آهنگ جنون داری / در من پرستاری و بیماری / در من تو می خوانی سرودی پیر / در من تو می نالی در این شبگیر

فرقی نمی کند که اینجا 7 صبح باشد / تهران 5.5 بعد از ظهر / زمان تکان نمی خورد اما / زمین صبورانه بر مدار حوصله می چرخد

از ابتدای قرن بیست و یکم برایتان می نویسم / و نمی دانم آیا حرفم را می فهمید با نه / شاید کوششی لازم باشد / شاید رفتن به کتابخانه ای

در انتظار معحزه خشکیده ست / در دست ها و چشم ها و دهان ها / در امتداد باد که بی هنگام / از جانب سحر غافل می آید

گلایه ام همه از اوست / خدایش دشمن خو و انتقامجو شد / مدرسه هایش در جهل فرو رفتند و / حاکمان اش همه سوداگران وحشت شدند

در چهارشنبه سوری دیگری / از عمر بر باد رفته / هر روز در یک دو راهی / هر شب در رواج سرگردانی

پیالهء لبریز / خورشید نشسته پشت کوه دماوند / کویر لب تشنه در اوهام آب / نالهء نواله ای در سراشیب شاید

دلی از سنگ های خارا / پادگار آتش بازی های دور / سنگ شدگی آتش مذاب / که فواره وار به قلب فلک می زند

که در کویر بروید و / بی باران به گل بنشیند / سقف ابر خسیس و / نوازش تند و تیز گردباد و

یادگاری نوشته بر دریا / بر موج / بر خانهء بی خیال گوش ماهی ها / پژواک صدایم توئی

و قطره های ستاره / بر آسمان تاریکم شناورند / دست از من بکش ای آدمی واره / که جز خواستن نداری و

هنگام که بر مخافت سراشیب ها / به پرستاریم نشمی نشستی / هنگام که بر تخت عمل / سفرم به کشور رؤیاها را

بر خطوط پیشانی ام رج می زند / با برف بر سرم می نشیند / و قصهء حاک را در گوشم زمزمه می کند / ستاره ای بودم

این پا در زمین بی مروت / دل داده به رؤیا / این نازک آرایِ چون ستارهء دور / این شهریِ بادیه های درشت

اگرچه گلویم شکسته و / صدایم در خش خش باران گم شده / بشنو / که از نیستان بریده ام

این جهان و / راه شیری و / کهکشان، / رام و نا آرام

بر پلکانی / پائین رونده / تا سرزمینی / آبادان از مهر.

با مرثیه های فراموش / با ضحه ای که شب را بیدار می کند / با یک درخت تنها / این عکس ها بخاطر من مانده است

در دریائی که از آن تو است / با موج هاش تا پست و بلند / و در سکون اش تا پرواز اندیشه ها / که غار غار کنان

با چشم های بسته تماشا کردن / و با دهان دوخته گفتن / تاریخ من چنین پیچیده است / در خون فین کاشان

در رقص راه رفتن آرام اش / وقتی که جان مرا در خود می گیرد / و ارتعاش موسیقی / در مهره های پشت اش می کاود

نشسته در میان گل هائی که از تن اش روئیده اند / زیر بارانی که سنگ را می شوید / تا اسم ات را خواناتر ببینند / چه رسم کوتاهی بودی