تولدی در ارتفاع سرازیر / گریه ای در آغاز لبخند / مک زدنی به سینهء بی شیر / و عقده ای که در هر گریبان

با لب پر ستارگان بی پروا / با ماه چارقدی خچالتی / با ابرهای دوخته و پاره / و خش خش راه رفتن خرگوش ها

یادگار آنکه بر گهوارهء سنت / پای رفتن ندارد و / به عمق زمین سفر می کند / با لبحندی بر لب هائی گمشده

بسوی تو می شتابم / که در پرده سرای گنگ / ترانه ای از خوش آمد ساز کرده ای / دست در دست امید

علاقه هائی / از کشور تعلق های دلنواز / که با شعله ای آبی رنگ / بر گلو می پیچند و

به لانه دستان و شانه هایم بر می گردد / از پلک های خیس می گذرد / و بر بستر رویاهایم بخواب می رود / پیچیده در اسرار پارچه های سفید

ستاره ای در آسمان من / تن سپید را به صبح داده است / و صبح شعله ور / مرا به خویش خوانده است.

نام نخست اش دوستی / و نام دیگرش تنهائی / هنگام که چشم بر هم می نهی / چه برای خواب

هوای شکنجی که در صخره داری / هوای صدای بلندی که با رودها است / هوای سرشکی که در برگ پژمرده است / هوای شکیبی که در بغض های فرو خورده است

جای پای آرش را / در برف نورسیده / و کمانی را / که از «پیشانی آسمان» می گذرد

هزار عکس ناگرفته در سر من است: / چرا مرا برای این تخیل شکسته خوانده اند / چرا که بالشم پر از تهاجم پرندگان / و روکشم شبیه ابر خالی است

صبح، پاورچین، / بر نوک درحتان سپیدار نشسته و / ماه هنوز در آسمانِ مردد می لولد / و فصل بر گیسوی درختان مو

آری / پیرتر از آنم که تو می پنداری / زرتشت را در مزار شریف من به خاک سپردم / و با همراهان قوم ماد تا همدان شتافتم

بگو به دریا بخروشد / بگو به بهار بیاید / من اما دیوار ندبه ساخته ام / خشت بر خشت کعبه را روبانده ام

«اول خانه را دیدم / دوم صاحب خانه را دیدم و خانه را ندیدم / سوم نه خانه دیدم و نه صاحبخانه را...» / چنین گفت بایزید

اشیاء بی نشان / جا مانده در شیارهای جامد خاکستر / یک جعبهء مداد رنگی / یک جفت کفش بندی تابستانی

شکوفنده و بی باک / نشسته در سرسرای شب بی پایان / بر شن تپه ای که نام از کویر می گیرد / با چراغ های دور بیهوده ای

مثل خاری که مکیان قدیم به پا داشتند / بی شوق / بی تلواسه / بی دلی که ساعت شمار عمری باشد

شعری که اعتراض نباشد، زخم باشد / فریاد نباشد، خورهء استخوان ها باشد / فرزانه نباشد / یلخی و خاک زده در آسمان پاره پاره بچرخد

در نوازش مخملی نسیمی / که بوی کشته گان دیروز را / به فردا می برد / دریا رنگ خون دارد

به حجلهء آفرینش / به نعنوی لالائی های بی وقفه / و حرکتی مدام / از این اوقیانوس به آن اوقیانوس

با کدام بیگانه یگانه ای / که صدایت از آن او شده / شعرت زمزمه ای از رفتارش / و چون لب به اعتراض می گشائی

با آن سپیدی برفی، در خناق / با ترس سرزده از کوه های مضرس / با التماس بی حا / و سکسکه

سپیدی کاغذ؟ / یا سیاهی سرمه ای که در خود ادامه دارد؟ / شبانهء رنگی یا طلوع غروب؟ / چگونه طالع شدی از پشت ابر بارانی

رها شده از هر آنچه نمی خواهم / در کدام گلدان بکارم ات / ای رسته در سینهء شکافته از انتظار / که در همهء میدان های شهر صدایت می زنند و تو

وقتی دست شکسته / آرشه را رها می کند / طپش اش آرامش می گیرد و / باران به سوگواری اش می نشیند

در من کودکی نفس می کشد / سیر خورده و مست / با سفرنامه ای که در قنداق اش نهاده اند / با نقشه ای از درهم ترین خیابان جهان

لبخندی از سر می دانم / پورخندی از سر نمی دانی / در امید و اضطراب / در دوست داشتنی شکسته در بلور

در گلدسته ها صدای شادی می پیچد / تارعنکبوت غارها می پراکنند / و بر ناممکن بودن معجزات گواهی می دهند / وقتی خدا بیفتد