که با دماوند / عکسی به یادگار بگیرم / اما هر کجا که رفتم / کوهستان اش را دماوند نامیدم

بر کنار دریای مرده / که ماهیان کور اش / سر بر می کشند و / سراغ از دوزخ می گیرند

Maybe a dying light / From a star passing through / The anachronism of the sky / Maybe a persistent wandering

سیگار که می کشد / آلن دلون را هم که دوست دارد / موهایش را هم که پنهان نمی کند / این نطفهء سمج

وقتی مردمانی فریاد زنان گذشتند / و هوا بوئی غریبه گرفت / درست همان دم / که ساعت شمس العماره

چشم ات رسید / با ساجمه ای خانه کرده / در شبکهء قهوه ای رنگ اش / که بوی فال می دهد.

نشسته بر لبهء دریاها / در مرگ ماه / پلنگ وار مویه می کند و / در مرگ مهر

مالک جاده های بی سفر / با دلی جا مانده در دورادوز / و سینه ای دریده / که در هوای تردید نفس می کشد

مضراب های زنگ گرفته ای / که ضربآهنگ بی قانون را / به مداوای کاشفان بردند و سرشکسته باز آمدند / به سراچهء آسیمه سر

هنگام که می خمد از درد و / هنگام که سر می کشد از کرانهء شادمانی / کوه وارهء دریائی / چمن زار شادمانی های نو

تا کوهستان نمی دانم کی و کجا / سی هزار روز را یک نفس آمدن / در صفحاتی که حیرت را / با رضایت ملیله دوزی کرده باشند