سیاست خارجی

صفحهٔ نخست

طنزی دربارهٔ انزوا، دشمن‌سازی، تحریم و هزینه‌ای که یک ملت برای جنگیدن با جهان می‌پردازد.

آن‌قدر با دنیا جنگیدیم که دنیا یاد گرفت بدون ما زندگی کند.
برای استقلال، پنجره‌ها را بستیم؛ بعد فهمیدیم هوای آزاد هم از همان پنجره می‌آمد.
دشمن را آن‌قدر بزرگ کردیم که دیگر جایی برای دوست باقی نماند.
می‌خواستیم جهان را تغییر دهیم؛ جهان تغییر کرد و ما همان‌جا ماندیم.
تحریم شدیم تا تسلیم نشویم؛ آن‌قدر تسلیم فقر شدیم که یادمان رفت قرار بود تسلیم چه کسی نشویم.
پل‌ها را خراب کردیم تا دشمن به ما نرسد؛ بعد فهمیدیم خودمان هم دیگر به جایی نمی‌رسیم.
قرار بود موشک‌ها امنیت بیاورند؛ فقط فاصلهٔ ما را با دنیا بیشتر کردند.
سال‌ها گفتیم غرب به ما احتیاج دارد؛ غرب منتظر نماند تا حرفمان تمام شود.
با دنیا سرِ جنگ داشتیم؛ دنیا سرش به زندگی خودش گرم بود.
برای فتح دوردست‌ها نقشه کشیدیم؛ جوانانمان برای رسیدن به نزدیک‌ترین سفارت نقشه کشیدند.
قرار بود دشمن را خسته کنیم؛ نسل خودمان زودتر خسته شد.
می‌خواستیم در جهان نفوذ کنیم؛ جوانانمان از کشور خارج شدند و آرزوهایمان در جهان نفوذ کرد.
کشوری ثروتمند داشتیم و سیاستی فقیر؛ سرانجام سیاست برنده شد.
گفتیم عزت را نمی‌شود خرید؛ بعد دیدیم تحقیر چقدر گران تمام می‌شود.
آن‌قدر برای آیندهٔ جهان برنامه ریختیم که آیندهٔ فرزندانمان بی‌برنامه ماند.

دیوار را برای دشمن ساختیم؛ بعد فهمیدیم خودمان این طرف دیوار مانده‌ایم.