Text Box: نوستالژی جدید سلطنت در  خاندان پهلوی زنده شده است

دکتر محمد علی مهرآسا 



من از حدود سه سال پیش تصمیم گرفته بودم که در مورد خانواده پهلوی، رژیم گذشته و سلطنت محمد رضا شاه و همسر مکرمه اش که این روزها خیلی حرارت نشان ميدهند و حق طلبانه از مردم ایران طلبکار حق شوهر و پسرش آقای رضا پهلوی است، و همچنین ولیعهد مادام العمر یعنی خود آقای رضا پهلوی، قلم نزنم و چیزی ننویسم. تصورم این بود که در این زمینه به قدر کافی در این همه سال سخن گفته و نوشته شده است؛ زمان نیز در حد تاریخ مسیر خود را رفته و وقایع چنان دور شده اند که سلطنت خاندان پهلوی را محکم به ستون تاریخ گره زده و میخکوب کرده است. از سوی دیگر بوی کهنه گی سلطنت پهلوی و تمام رژیم های سلطنتی موجود به مشام همگان رسیده و تار و پود آن کهنه ردا بیشتر از آن نمایان است که با رفو و تعمیر شهبانوی سابق مورد قبول مردم قرار گیرد. زیرا تاریخ مهر پايان بر بساط سلطنت به طور کلی و بر پادشاهی پهلوی به صورت اخص کوبیده است. سلطنت شیوخ عرب نیز با تلاش مذبوحانه به سراشیبی افتاده است.                                           

افزون برکوشش مادر و فرزند برای جلوس بر اریکه ی سلطنت، هواداران این خاندان نیز مدام از تلاش برای خودنمائی و جلوه گری و نمایش«شاه و وزیر» لحظه ای کوتاه نمی آیند و مرتب با ای- میل ضمن تخليه دق دلی و ناسزاگوئی، ما را به محسنات و فوائد رژیم پادشاهی آشناتر می کنند. بدبختانه با همان ادبیات زشت و گاه فحاشانه، با مخالفین خود روبه رو شده و با توهین و ناسزا ما را نوازش می کنند. مخالفانی که اگر شاهپرستان مهلت دهند، مدتها است سلطنت و پادشاهی را فراموش کرده و آن را به تاریخ سپرده اند. 
                                                                                      
در همین رابطه، ای – میلی به آدرس الکتریکی من رسیده است از سوی سازمانی به نام  «پیروان نظام مشروطه به پادشاهی رضا شاه دوم» با شماره ردیف120 و تاریخ 5/24/7125 نمی دانم 7125 سال پیش چه اتفاقی افتاده است؟  نوشتاری با موضوع:
«از خیانت 25 مرداد، تا فاجعه و جنایت 28 مرداد» که 25 مردادش مربوط به عدم قبول نخست وزیری سرلشکر زاهدی از سوی زنده یاد مصدق است؛ و فاجعه 28 مردادش مربوط به آتش سوزی سینما رکس آبادان در 28 مرداد 1357؛ و ربطی به کودتای شاهانه در سال  1332ندارد. و چنین آغاز می شود:                                                         

«در اینکه خودفروختگان و خائنین قسم خورده سعی در تحقق توطئه های از قبل برنامه ریزی شده خود را با پشتیبانی اربابانشان در 25 مرداد 1332 نمودند، شکی نیست
       
(نخست بگویم نود درسد هواداران دو آتشه خاندان پهلوی از نوشتن یک جمله درست فارسی قاصرند. نمونه اش همین جمله!) بعد یادآور شوم که این جماعت چگونه برای رد گم کردن به تناقض گوئی روی آورده و جایگاه ها را با هم عوض می کنند؛ و مکان خائن و خادم را جا به جا می فرمایند. زیرا به رغم انجام رفراندم 1332و رأی بالای ملت به خواسته رهبر ملت ایران در انحلال مجلس شورای ملی، روز 25 مرداد هنوز مجلس شورای ملی به صورت رسمی منحل نشده بود و این کار دو روز بعد به وقوع پیوست. بنابراین اعلیحضرت همایونی چگونه به تاریخ پیش از 25 مرداد نخست وزیرجدید تعیین کرده است؟ ایشان اگر درغیاب مجلس هم حق تعیین رئیس الوزرا را داشته باشد، در تاریخ امضای حکم سرلشکر زاهدی ا چنین حقی برخوردار نبوده است زیرا هنوزمجلس رسماً منحل اعلام نشده بود. پس اگر خیانتی به وقوع پیوسته، از جانب اعلیحضرت محمدرضا شاه پهلوی بوده است نسبت به قانون اساسی، مانند تمام دوران سلطنت.          

بی سوادی نویسنده نوشتار تنها از نظر ادبی نیست؛ بلکه این حضرات از تاریخ و عبور وقایع نیز بی خبرند ودر یک کلام خودستائی شان تنه به بلاهت می زنند. دقت فرمائید در این جمله وادعا، درنتیجه از روی مفهوم نوشته، پی بردن به میزان نادانی حضرات مشکل نیست.  
                                                                            
فرموده اند:                                                                                            
«همین مثلث شوم و مکتب ناخلفِ دینی – کمونیستی – مصدقی، در کشتار وحشیانه ی چندین هزار نفره زندانیان در تابستان 1367 و سپس در جنایت سال 1388 در سیاهچال کهريزکو دیگر سیاهچال هایشان دوباره با کشتار و تجاوز سرشت خود را به نمایش گذاشتند 

این ادعا را جز به بیان اندازه بی حد و حصر نادانی و نا آگاهی نویسنده، به چه چیز دیگری می توان تعبیر و تفسیر کرد. بی تردید همگان آگاهند که قربانیان جنایات تابستان 1367 زندانهای ایران و خرداد 1388 کهریزک، همه آزدیخواهان، مصدقیها  و کمونیستها بودند که به دست جلادان دین اسلام قتل عام شدند. اما نویسنده نادان و بی سواد شاه پرست و شیفتۀ خاندان پهلوی، آنان را قاتل خودشان و همدست و همیار بیدادگران مسلمان ردیف بندی کرده و چنین اظهار حُمقی فرموده است. فراموش نشود نویسنده این نوع ادبیات و اظهارات که خاص هواداران بساط پادشاهی است، صد البته دربین بهترین ها و باسوادترین این جماعت که بار معلوماتشان بر دیگران چربیده است برگزیده شده اند.                                                                                
اما با وجود اعلام این همه نا آگاهی و دروغگوئی، مشکل ما با چنین بی خبرانی نیست. مشکل با خود ولیعهد دائمی و والده مکرمه ایشان است که با نوار دو ساعت ذکر مصیبت خواسته است از چشم ایرانیان اشک بگیرد.                            
خانم فرح پهلوی از مصیبت هائی که بر روشنفکران و دگراندیشان در 25 سال حکومت مطلقه محمد رضا شاه رفته است، سخنی به میان نمی آورد؛ و از زندانها، شکنجه ها و دادگاههای نظامی آن زمان یادی نمی کند. از پایمال شدن قانون اساسی مشروطیّت توسط شوهر تاجدارشان حرفی نمی زند. به یاد نمی آورد که محمد رضا شاه در روز پنجشنبه 1/9/1352 در وصیّت سیاسی اش که در حضور تمام سران کشور از سویل و نظامی و با حضور خود شهبانو بیان کرده است، می گوید:«...ارتش ... باید حافظ کلمه به کلمه قانون اساسی باشد. البته آن قانون اساسی که امروز من آن را اعمال می کنم...»خاطرات علم مجلد 3 صفحه 250 

آری شهبانوی سابق خود را با این گونه مسائل و معاضل درگیر نمی کند و تنها ادعای شاه را تکرار می کند که اگر سه سال دیگر وقت به من می دادند، ایران به تمدن بزرگ می رسید. کسی هم از خانم فرح نمی پرسد که شوهرشان در هنگام گفتن این سخن، منظورشان چه کسان و چه قدرت هائی بود که به او بیشتر مهلت ندادند؟            
  
امروز آگاهان علم الاجتماع براین باورند که انقلاب سال 1357 تنها جا به جائی سلسله را سبب شده و چیز مهمی اتفاق نیفتاده است. سلسله ای ساقط شده و رشته ای دیگر جانشین آن شده است. استبدادی جای خود را با استبدادی تازه عوض کرده است. به همانگونه که قاجار به پهلوی تبدیل شد. لذا خامنه ای اعلیحضرت است و احمدی نژاد هویدا!                                                                                                   
پس گمان نمی رود در میان مردمان آگاه و هوشمند کسی به دنبال سلطنت ساقط شده برود و در اندیشه برگرداندن استبداد کهنه به جای استبداد نوین باشد! ممکن است ملت ایران به دنبال واقعه ای جدید و یا یک حادثه ی تازه و بِکر بروند، اما امکان ندارد آزموده ای را از نو بیازمایند.                                                               
 
گذشت زمان و عبور حدود 34 سال تاریخ نیز، آن اندازه فهم و درایت در مغز افراد خانواده پهلوی باید ریخته باشد که تصور برگشت سلطنت ساقط شده را ازذهن دورکنند و آن را امری ناممکن انگارند؛ و بپذیرند لااقل در این دور و زمان سخن از سلطنت و پادشاهی اتلاف وقت است؛ و نوعی شوخی با نوجوئی و پیشرفت.            

سرکار علیه بانو فرح دیبا شهبانوی سابق و کهنه، در فیلم دو ساعت تفسیر و تبیینِ زمان حکمرانی شوهر تاجدارش زیر نام «از تهران تا قاهره»، به همه چیز اشاره می کند جز آن چیزی که ملت ایران خواهانش بود و برایش انقلاب کرد. از سد سازی و راهکشی و تأسیس دانشگاه و دلار ارزان و... که آن خدا بیامرز با تحکم و قدرت دستور اجرایش را ميداد، تا نزدیک شدن به لمس و احساس و زیارت «تمدن بزرگ»... سخن می گوید بدون آنکه به باعث و دلیل ماجرا بپردازد و به فقدان آزادی و نادیده گرفتن حقوق مردم اشاره ای داشته باشد.                                                         

«تمدن بزرگ» که همچنان لقلقه زبان خاندان پهلوی وعاشقان این خاندان است، دوکلمه کاملاً ناجور ونا هماهنگ وبی معنی است. زیرا نخست اینکه تمدن کوچک وبزرگ ندارد؛ و تمدن، تنها تجدد نیست. دوم- تمدن چیزی نیست که به دست حاکم و فرمانروا و با زور و دستور به وجود آید. تمدن نتیجه تربیّت و تدریس دانش و فرهنگ و تهذیب اخلاق و رفتار در کل جامعه است. تمدن را با تعداد سدها، طول راه های شوسه و اسفالته و شمار پالایشگاه ها اندازه نمی گیرند. این همان خطای شعور اعلیحضرت بود که با هزینه کردن پول نفت و بسط تجدد، می خواست تمدن بزرگ تولید کند. این در حالی است که حکومت فقیهان 100 برابراو سد ساخته و راه کشیده و برجهای سر به فلک کشیده درست کرده اند. او چهار ستونی به نام «شهیاد» وسط میدانی وسیع بناکرد؛ و اینها برجی ساخته اند که نُک به ستاره می ساید. در هر بخش و قصبه، شعبه ای از دانشگاه آزاد تأسیس کرده و هرسال هزاران لیسانس بیکار تحویل اجتماع می دهند... اما از تمدن و تعمیر و ترمیم زيربنای جامعه هیچ خبر و اثری نیست. برعکس، تمدن را به عقب برده اند زیرا می خواهند با ایدئولوژی دین اعراب 1400  سال پیش زندگی کنند. البته بدیهی است که تمدن با سینه زنی و قمه کوبی بر فرق سر و عزاداری برای اعراب 14 قرن پیش تولید و تأمین نمی شود.     

سرکار خانم فرح در همین دو ساعت بررسی وقایع زمان یک سال و نیم پایان عمر  شوهرش (زمان آوارگی) اشاره می کند و می گوید:«... اعلیحضرت مرتب می گفت اگر سه سال دیگر به من وقت می دادند، من به مقصودم  (که همان تمدن بزرگ بوده است) می رسیدم  این سخن را محمد رضا شاه درکتابش به نام پاسخ به تاریخ نیز آورده و به این مهلت سه ساله اشاره کرده است.                                                                          

با تأسف لازم به یاد آوری است که محمد رضا شاه حتی پس از آن آواره گی که خویشتن بر سر خود و تاج و تختش ریخت، و با وجود آن در به دری و خانه به دوشی، هنوز به نادرست بودن اعمال و کردارش در حکومتپ، و میزان اشتباه خود در نوع پادشاهی پی نبرده بود و با همان باورهای نادرست از دنیا رفت. ازمن دور بايد محمد رضا شاه را احمق خطاب کنم. اما این گونه سخن گفتن وآن گونه نوشتن خاطرات درکتاب  پاسخ به تاریخ  وآن رفتارفرعونانه در طول سلطنت، بی تردید از عوارض مگالومنی است.                                     
           
محمد رضا شاه با نوشتن «پاسخ به تاریخ» به زبان فرانسه و با کمک و همکاری زنده یاد شجاع الدین شفا، خواست در مقابل تاریخ، اتهام ناکامی در کارکرد حکومت و سلطنت توامان را ازدامن خود پاک کند که به هیچ وجه موفق نبود وکسی سخنان تکراری اورا جدی نگرفت. اتهام ها همچنان بر گرده او درون گور نیز سنگینی می کنند. به همین علت و دلیل است که پسر و همسرش مرتب می کوشند او را تطهیر کنند. اما نمی توانند، زیرا جهان نیز او را پادشاه کشوری با قانون اساسی مشروطه می شناخت و به استبدادش واقف بود.

دوساعت سخنان رؤیا گونه همراه با موزیک حزن انگیز و گاه به گاه بغضی که گلوی شهبانو را به راست یا به بازی می فشارد، هیچ نکته مثبتی در دفاع از آن گونه فرمانروائی در یک کشور با قانون اساسی مشروطه بروز نمی دهد.
         
                            
خانم فرح می فرماید:«...به اعلیحضرت فشار آوردند که استعفا بدهد تا بلکه گروگانها آزاد شوند. و من به شدت ممانعت و ایستادگی کردم؛ و گفتم به فرض اینکه اعلیحضرت استعفا دهد، او پسر بزرگی دارد که جانشینش شود و اگر او هم نباشد پسر دومش و اگر او هم نباشد بالاخره یکی هست این سلطنت را تداوم بخشد...» (نقل به مضمون)                                                             
عین سخن در کتاب پاسخ به تاریخ به گونه ای دیگر از زبان خود محمد رضا شاه نقل شده است. او می نویسد:«... به من فشار می آوردند که استعفا دهم. من پاسخ دادم، خیلی اتهامات و سخنهای ناروا در مورد من گفته اند؛ ولی هیچ کس تا کنون مرا احمق خطاب نکرده است تا چنین کاری را انجام دهم» (نقل به مضمون)  
بنا براین محمدرضا شاه به رغم سرطان پیشرفته در بدنش که از سال 1352پزشکان وجودش را در خون او تشخیص و او را به آن آگاه کرده بودند؛ و آن وصیتنامه که در آذر ماه همان سال بیان کرد، به دلیل آگاهی از وجود این ناخوشی بود، همچنین با وجود آن انقلاب عظیم و رفراندمی که سقوط سلطنتش را مُهر زده بود، هنوز امید داشت امریکا به مانند سال 1332 کودتائی راه بیندازد و او یا ولیعهد او را با قدرتی به مراتب بیشتر بر اریکه سلطنت بنشاند.                                                    

این حس و خیال گویا ارثی باشد و جناب ولیعهد نیز به همین امید روزگار را به سر می برد. غافل از این که امریکا همین چند پادشاه مستبد عرب کنونی را به زور تحمل می کند ودرواقع روی دستش مانده است ودرمانده ازآن است که با این فسیلها چه برخوردی داشته باشد! 
                                                                              
آقای رضا پهلوی باید بداند، به همان طریقی که پدر بزرگ او سلسله قاجار را از سلطنت خلع و پادشاهی را برای خاندان خود به چنگ آورد، مردم ایران در سال 1357 به پادشاهی پهلوی مهر انقراض زدند. اما بدبختانه گونه ای از فرمانروائی برقرار شد که مورد اقبال و تأیید مردم نیست؛ و قطعاً دیر یازود این بساط هم تغییر می کند و به نوعی جمهوری دموکرات وآزاد تبدیل خواهد شد ورؤیای سلطنت، همچنان رؤیا ونوستالژی باقی خواهد ماند. 
                                                  
آقای رضا پهلوی اگر عشق وطن پرستی دارد و برای ایران و ایرانی نگران است و مایل به ادامه مبارزه علیه حکومت آخوندی است، باید تنها به عنوان يکی ازرهبران اپوزیسیون در میدان مبارزات وارد شود تا ميزان توانايی و بينش خود را بنمایاند. پس لازم است دست از خاطرات پادشاهی بکشد و این عنوان ولایتعهدی را از روی خود بردارد.